Per Nilsson - 17

Per Nilsson, 17, young adult, adolescentenliteratuurPer Nilsson – 17

‘Hier. Tot hier zijn we gekomen. De wegen die ons hiernaartoe hebben geleid, waren lang en bochtig. Een tijd lang liepen we samen, korte tijd volgden we dezelfde weg. Hier zijn we nu, tot hier zijn we gekomen. Jij en ik. Jij ligt op de grond, ik zit hier en kijk naar jou. Je ogen zijn dicht, maar je ademt.’

Het begin van Per Nilssons 17 laat met een paar zinnen zien waar het boek over gaat: de weg die een vader en zijn zeventienjarige zoon hebben afgelegd, die hen heeft geleid tot hier. ‘Hier’ is de eerste hulp afdeling van het ziekenhuis, waar de zoon Jonatan met een alcohol-vergiftiging zijn roes ligt uit te slapen. De weg wordt verteld door zijn vader Göran, die hem elf jaar daarvoor in de steek heeft gelaten.

The Seventies
Göran begint zijn verhaal met toen hij zelf zeventien was. Deseventies, de tijd waarin hij jointjes rookte als teken van verzet, grote idealen meedroeg en de moeder van Jonatan ontmoette. Volgens Göran is hij nooit ouder geworden dan zeventien. Hij is nog altijd even wijs en even dom als toen, hij is nooit volwassen geworden. Hij schetst een beeld van zijn generatie, van jongeren die in opstand kwamen en een nieuwe maatschappij wilden creëren. Hij vertelt zijn verhaal tegen de zoon die in coma ligt en later ook tegen Josefine, Jonatans vriendin. Zo krijgen we een beeld van de weg die Göran heeft bewandeld. Tot Jonatans moeder Karin de ziekenhuiskamer binnenkomt. Ze bevestigt dat Göran nooit volwassen is geworden, nooit ouder dan zeventien. Maar hoewel zij dezelfde weg beschrijft, vertelt ze een volkomen ander verhaal.

Losse eindjes..
Zo worden de wegen die vader en zoon hiernaartoe hebben geleid natuurlijk niet helder. Wel helder wordt dat iedereen de gebeurtenissen op zijn eigen wijze heeft beleefd. Er is niet één waarheid. Zelfs Göran beseft dat, hij realiseert zich dat zijn verhaal is gekleurd door zijn stemmingen en door andere factoren die zijn herinneringen hebben beïnvloed. De wetenschap dat alle personen in de ziekenhuiskamer hun eigen verhaal, en eigen beleving van de werkelijkheid hebben, maakt 17 tot een spannend weefwerk. Een weefwerk dat knap in elkaar zit en waarin wordt gespeeld met losse eindjes. Op veel vragen die door die eerste paar zinnen van het boek opkomen, komt dan ook geen antwoord. En, zoals we nu weten, bestaat ook niet één antwoord.

..houden je in hun greep
De middelen die Per Nilsson inzet om de verschillende verhalen in elkaar te weven, maken dat je nieuwsgierig bent naar wat komt en twijfelt over wat eerder is verteld. Je zoekt de overeenkomsten tussen de verhalen van Göran en Karin, en stuit onverwacht op die tussen Göran en Jonatan. Tenminste, als we Josefine mogen geloven. Hierdoor houdt 17 je van begin tot eind in zijn greep. Door Per Nilssons schrijfstijl is het alsof je in een hoekje van de ziekenhuiskamer zit en mee mag luisteren met de intieme herinneringen en gedachtes van de personen rondom de slapende Jonatan.

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op WeBooks.nl